بهترین پاسخ به سوالات عجیب کودکان
چرا من دوچرخه ندارم؟
به گزارشامید،در برابر سوال های ساده اما متفاوتی که معمولاً ذهن کودکان را مشغول می کند، آنچه اهمیت دارد این است که واقعیت گفته شود. بچه ها در هر گروه سنی که سوال می کنند باید از والدین جوابی بشنوند که متناسب با سن و سطح درک شان است. یکی از سوال هایی که ممکن است کودکان بپرسند درباره دارایی های شان است. سوال هایی مانند اینکه «چرا من دوچرخه ندارم»، «چرا دوستم اسباب بازی بیشتری دارد؟» و… در این موارد از آنجا که پاسخ به سوال ها تقریباً با وضعیت اقتصادی خانواده مرتبط است، باید طوری به کودک جواب داده شود که او را به درک آنچه در خانواده اتفاق
افتاده، برساند. حیدر حسینی، روانشناس و مشاور خانواده درباره نحوه پاسخ به این سوالات توضیح می دهد.
اشتیاق والدین اهمیت دارد!
پرسش درباره داشته ها و نداشته ها در کودک از زمانی شروع می شود که او هویت اجتماعی اش را کشف می کند. مرحله ای در رشد کودک وجود دارد که در آن وقتی کودکی بخواهد حسی را نسبت به چیزی درک کند به اشتیاق والدین نگاه می کند. مثلاً وقتی کودک در حال دویدن زمین می خورد اولین کاری که می کند این است که به والدینش نگاه می کند و به تناسب کاری که آنها انجام می دهند واکنش نشان می دهد. در این مورد داشته ها و نداشته های کودک، حس والدین بسیار اهمیت دارد. در این میان اولین چیزی که کودک می فهمد اشتیاق والدین به ویژه اشتیاق مادر است. در سنین پایین وقتی مادر نسبت به چیزی مشتاق می شود کودک هم به
آن مشتاق می شود.
به اشتیاق شکل حسرت ندهید
بعضی اوقات اشتیاق در مسائل خانوادگی شکل حسرت گونه دارد. در این صورت کودک در آینده هم نسبت به آنچه دیگران دارند حالت حسرت گونه پیدا می کند. مسئله مهم محرومیت در سنین پایین است مخصوصاً محرومیت از تغذیه مناسب، در حال حاضر که اکثر والدین شاغل هستند و بچه ها در مهد بزرگ می شوند، این محرومیت شکل بارزی دارد. وقتی کودک تا ۲ سالگی نوازش شود یا در زمان مناسب تغذیه داشته باشد دچار محرومیت و حسرت نخواهد شد، باید دقت داشت که اشتیاق والدین تا چه حد حسرت است و تا چه حد فقط اشتیاقی است که قابلیت به دست آوردن دارد.
قولی ندهید که به آن عمل نکنید
پاسخ والدین به این قبیل سوالات به این مربوط است که آنها خود چطور می خواهند زندگی کنند. آنچه اهمیت دارد این است که قولی به کودک داده نشود که قرار نیست هیچ گاه عملی شود. مثلاً اگر قرار نیست برای او دوچرخه بخرید چنین قولی به او ندهید و در عوض او را برای یک ساعت به دوچرخه سواری در یکی از مراکزی که دوچرخه کرایه می دهند ببرید. وقتی کودک به طور کلی محروم باشد، حس حقارت در او ایجاد می شود.
نگذارید حسرت بخورد
در مرحله بعد از والدین، نگاه کودک به اشتیاق همسالان قرار دارد. او وقتی در مقام مقایسه و رقابت قرار می گیرد ممکن است بگوید «چرا علی دوچرخه دارد ولی من ندارم؟» از آنجا که این موضوع ضعف اجتماعی محسوب می شود، طبیعی است که حسرت داشته باشد. اما سوال او این نیست که «چرا او باید داشته باشد و من نداشته باشم؟» بلکه می گوید «من باید این را داشته باشم و چرا این را به من نمی دهید؟» بنابراین والدین باید بتوانند آن را مدیریت کنند و کودک را به سمت حسرت و حقارت پیش نبرند.
حقارت را به جبران تبدیل کنید
حس حقارت کودک از نداشته ها می تواند تبدیل به جبران شود. وقتی نگاه والدین این باشد که کودک می تواند داشته باشد او به تلاش تشویق می شود. خیلی اوقات اتفاقاتی در زندگی می افتد که ما نمی توانیم موفق باشیم اما می توانیم تلاشگر باشیم. کودک به خاطر داشتن چیزی تشویق نمی شود بلکه به دلیل تلاشش تشویق می شود. جواب به این قبیل سوال ها نوعی جهان بینی دادن به کودک است. اینکه تو چطوری می توانی بعضی چیزها را داشته باشی و بعضی چیزها را نمی توانی داشته باشی و قرار نیست همه آدم ها همه چیز را داشته باشند. اینها پاسخ هایی است که می توان با توجه به شرایط سنی کودک به او داد.
اگر شما والدین عزیز نمی دانید چطور سوال کودک تان را پاسخ دهید، سوال را با کد KQ به شماره ۳۰۰۰۲۳۰۵۲ پیامک کنید.
سیب سبز / شماره ۱۰۴ / نیمه اول دی ماه ۹۲ / نیلوفر خطیبی کیا / صفحه ۱۰۲